Home | Wegwijzer | Verhalen | Geert Jan Leuning

m.s. Nedlloyd Honshu, 2003

m.s. Nedlloyd Honshu

Eind april vloog ik naar Cairo en daar werd ik door een agent opgehaald, naar Port Said gereden en daar in een hotel gestopt. De volgende dag werd ik met een bootje naar het schip gebracht waar ik de zaak van mijn voorganger over nam. Die moest opeens naar huis vanwege een familie kwestie, voor zover ik me kan herinneren. Dat overdragen kon snel gebeuren want ik was wel een beetje bekend met deze schepen. Op de Nedlloyd Afrika na had ik alle kleine "tandenborstels" al meerdere keren gehad en ook het zusterschip van dit schip, de Nedlloyd Hong Kong, had ik al gevaren en hoewel deze schepen groter waren en een paar cilinders meer hadden, was er verder weinig verschil tussen. Het enige verschil was dat dit het enige schip was, van de hele serie, waar de koppelingen in de hydraulische leidingen van de afstand bediende afsluiters in het schip op de juiste plaats zaten. Vlak bij de actuators van die afsluiters zat een afsluitertje in de hydraulische leiding en de koppeling zou dus tussen dat afsluitertje en de actuator moeten zitten zodat, als het nodig mocht zijn, je zo'n actuator zou kunnen afnemen voor reparatie. Bij de zes andere "tandenborstels" zat de koppeling voor het afsluitertje en gezien het feit dat er zo'n 60 bar hydraulische druk op kon staan had je dus niets aan dat afsluitertje. Maar zulke dingen kunnen nu eenmaal voorkomen en aangezien ik nooit problemen met de actuators heb meegemaakt, hadden we er ook geen last of voordeel van. Bij de bemanning waren ook een stel bekenden. Onder andere dezelfde kapitein waar ik de vorige term mee gevaren had en een paar MO-ers. We hadden een MO-1 aan boord, met Nautische achtergrond. Ik heb een tijdje geleden al eens verteld dat daar ook mensen onder zaten die zeer goed technisch onderlegd waren en dit was er zo één. Ondanks zijn nautische opleiding een verrekt goede wtk. Ik had nooit eerder met hem gevaren en ik kende hem alleen min of meer van een cursus bij Lloyd's in Rotterdam, maar ik kwam er al gauw achter dat je hem rustig zijn gang kon laten gaan. De hele ploeg aan boord was goeden dat is natuurlijk reuze prettig als je met je laatste reis voor je pensioen bent begonnen. Daar komt dan nog bij dat ik dit bijzonder plezierige schepen vond om op te varen. Laatste reis, een fijn schip en een goede bemanning, wat wil een mens nog meer? We snelden door de Middellandse Zee naar La Spezia, Fos sur Mer en Barcelona en dan ben je al gauw weer bezig het Suez kanaal door te varen op weg naar het Verre Oosten.

Ik was op 30 april aangemonsterd en op 23 mei kwamen we aan in Singapore. Daar waren mijn vrouw en dochter ook naartoe gevlogen om die laatste reis ook mee te maken. In Singapore was het erg stil. Mijn vrouw en dochter waren net aan boord gekomen en vertelden dat het op het vliegveld ook heel rustig was. Maar dat was ook eigenlijk niet zo vreemd, omdat in het Verre Oosten toen de SARS heerste, dus weinig toeristen vlogen die kant op. Maar het is wel vreemd om zo'n levendige stad te zien zonder horden toeristen. Toch ging het werk gewoon door, zoals het bunkeren van brandstof en smeermiddelen, het ontvangen van stores, besteld door de hofmeester en spullen van Winnie Trading die we nodig hadden. En uiteraard het laden en lossen van lading. Maar al gauw gingen we weer door naar Hong Kong. Wel eens een leeg Hong Kong gezien met amper mensen op straat? Mijn vrouw en dochter zijn daar natuurlijk wel de wal op geweest. We kregen het idee dat onze kapitein daar niet zo blij mee was want die had liever geen SARS aan boord, maar verbieden wilde hij het ook niet en dan houdt niemand die twee vrouwen tegen. Maar ze moesten we beloven dat ze overal hun mondkapjes op moesten houden en dat hebben ze ook gedaan, tenminste, in ieder geval op de foto's die ze maakten. Ze hebben wel genoten, maar ze vonden het ook een beetje spookachtig, Hong Kong met weinig mensen op straat. En dan vaar je weer naar de volgende haven, Pusan in Zuid Korea. Daar waren mondkapjes kennelijk niet voorgeschreven of ze deden daar niet aan. Zoals ik al eerder opmerkte ging ik zelf niet veel de wal op dus in dit geval zijn de indrukken meer van mijn beide dames afkomstig. En zij gaan tenslotte mee om wat van de wereld te zien. Tussen de havens op zee was onze dochter druk bezig haar eind scriptie voor de universiteit aan het schrijven. Ik had jaren geleden eens voor de grap tegen haar gezegd dat ik 2003 met pensioen zou gaan en dat het wel leuk zou zijn als zij dan klaar met haar studie zou zijn. Als dat niet was gelukt had ik het ook best gevonden hebben, maar zij vond het kennelijk wel een goed idee. Haar werk stuurde ze op en dan kreeg ze het gecorrigeerd van de prof terug met eventuele aanmerkingen en dan kon ze weer verder. De techniek staat tenslotte voor niets. Yokohama was de volgende haven, daarna was Nagoya aan de beurt en hadden we Japan al weer gehad. Het is prettig varen op een nagenoeg probleemloos schip, maar een nadeel is dat er dan ook weinig te vertellen valt. Je doet je onderhoudswerk en dat is het dan wel. Op de kleinere "tandenborstels” had je nog wel eens last van kromme flappen van de cell guides zodat de containers niet in de geleiders konden, maar die waren op de grote "tandenborstels" veel massiever en raakten niet krom. En nu waren we onderweg naar Ningbo.

We waren op weg naar Ningbo in China. Ik had nog nooit van die plaats gehoord en was er dus ook nog nooit geweest en dan vraag je je af wat dat nou weer is. Het binnenvaren van de baai was in ieder geval mooi. Allemaal begroeide eilandjes. Het zag er goed uit, maar we moesten eerst een tijd voor anker. Daarna was het weer manoeuvreren naar binnen en we lagen 's morgens tegen de kant. Behalve mijn beide meisjes wilden er wel meer mensen daar even gaan kijken, maar de agent zei dat dat 's middags pas om kwart over twee mocht, omdat dan officieel de SARS over zou zijn! In China schijnt alles wat anders te gaan dan in de rest van de wereld, maar de regering van China had kennelijk besloten dat de SARS om 14.15 over zou zijn en dan is dat ook zo en geen minuut eerder of later. Dus om 14.15 togen mijn vrouw en dochter, vergezeld met beide leerlingen en een MO de wal op om Ningbo te verkennen. Dat bleek dus een ultra moderne miljoenenstad te zijn, met veel pleinen en veel groen en veelkleurige planten. In het centrum een groot plein met een fontein waar 's avonds de gekleurde waterstralen op de maat van klassieke muziek de lucht in gingen. De stappers wisten een hoop te vertellen toen ze 's avonds weer aan boord kwamen en hadden het goed naar hun zin gehad. De volgende dag vertrokken we weer en gingen weer op weg naar Hong Kong. Daar was de SARS inmiddels ook verleden tijd dus geen mondkapjes meer en de normale drukte begon weer terug te keren. Ik ben daar 's avonds ook nog even de wal op geweest met vrouw en dochter. De volgende dag vertrokken we al weer richting Singapore waar ook de normale drukte begon terug te keren. Ook daar moest weer het één en ander gebeuren, dus ik zelf niet zoveel van Singapore gezien. Daarna was Port Klang de volgende haven. Dat zal wel op een zondag geweest zijn, want toen ben ik met vrouw en dochter de wal op geweest om in Klang rond te kijken. En daarna gaat de reis al weer richting Suez kanaal. Op de reis daar naar toe hadden we nog een bloedbad aan boord. Ik had kennelijk een paar lange haren aan mijn oor en die zou mijn vrouw even verwijderen met een nagelschaartje en dat ging niet helemaal goed. Ze gaf een heel klein knipje in mijn oor, ik merkte het nauwelijks, maar zoiets bloedt enorm en het hield maar niet op zodat mijn vrouw de MO-1 er bij riep. Die wist er wel raad mee en fabriekte met een brede grijns een grootverband om mijn oor. En zoiets gebeurt natuurlijk net voor de lunch, dus zo k wam ik aan tafel, met een groot verband om mijn oor, uiteraard tot groot vermaak van mijn collega's, de rotzakken!

En dan kom je bij het Suez kanaal en dan moet je daar weer doorheen. Mijn beide meisjes vinden de doorvaart van het Suez kanaal fantastisch en zijn dan ook constant op het schavotje te vinden. Je ziet er beneden niet zoveel van, behalve dan dat het in de machinekamer dan allemaal vrij langdurig en saai is. Maar van de keren dat ik door geweest ben kan ik me nog wel herinneren dat het eigenlijk één grote zandbak is waar weinig te zien is, hoewel het in de loop der jaren wel groener geworden is. Mijn vrouw zal het met deze kijk waarschijnlijk niet eens zijn, maar ja, zij heeft vroeger al eens voor de lol een trektocht door de Sahara gemaakt. Kunnen jullie je dat voorstellen? Maar het is ook maar goed dat we niet allemaal hetzelfde zijn, nietwaar? En dan zitten ze daar al die tijd in de zon, hoewel onze dochter toch ook de schaduw wel op zoekt, maar mijn vrouw begint zich pas lekker te vinden als het boven de 30 C is. Persoonlijk kan ik ook wel tegen warmte, dat heb ik in de loop der jaren wel in de diverse machinekamers geleerd, maar ik kan niet zo best tegen zon. Als ex rood harige verbrand ik dan levend, dus blijf ik maar liever in de schaduw. Maar ook aan het Suez kanaal komt weer een eind en zijn we weer in de Middellandse Zee. Het feest comité had besloten dat we daar maar een feestje zouden moeten bouwen om mijn komende afscheid te vieren. Ze waren stiekem al een tijd met de voorbereiding bezig geweest. Onze dochter had thuis in ons foto archief zitten zoeken en had een album samengesteld van mijn loopbaan op zee, één van de leerlingen had een fotoboek gemaakt met foto's van alle opvarenden van mijn laatste schip. De foto's hiervan staan ergens in het archief van de Vrienden Van de Nedlloyd. Ze hadden een digitale foto camera voor me gekocht en onze hofmeester, Harry van der Spek en zijn vrouw Marie hadden een enorme taart gebakken en het is een daverend feest geworden waarbij iedereen heel veel plezier had. Er werd gezongen en gedanst, ze hadden een hele voorstelling gemaakt. En Mirto Koolman, de scheepstechnicus, had een heel mooie plaquette gemaakt met de namen van mijn eerste en mijn laatste schip. Een kunstwerk, dat hier in ons huis in de gang hangt. De mensen aan boord hebben me een geweldig afscheidsfeest gegeven waar ik ze nog steeds zeer dankbaar voor ben.

Het afscheidsfeest hadden we gehad, maar dat betekende niet dat ik al van boord stapte, want mijn vrouw, dochter en ik moest nog mee tot Singapore.Misschien zouden er in de Middellandse zee nog mutaties zijn en de huidige bemanning had zo zijn best gedaan om alles te organiseren en die wilden dan het feest ook meemaken en dat is dus prima gelukt. Maar voorlopig hadden we nog een paar havens te gaan. De eerste was La Spezia en dat is een leuke plaats met een leuke boulevard waar het aangenaam is om 's avonds langs te lopen na het werk. Tegenover de poort is een pizzeria waar de pizza's goed te eten zijn, het is er ook altijd druk en dat is een goed teken. En natuurlijk zijn er ook genoeg ijszaken met Italiaans ijs, wat niet zo vreemd is omdat je tenslotte in Italië bent. En vlakbij liggen andere leuke plaatsjes die met de bus zo te bereiken zijn, mits je vrij hebt natuurlijk en dat hadden mijn beide meisjes, dus die waren met een grote stofwolk snel verdwenen. Ze zijn eerst naar Porto Venere gegaan. Daar ga je met een veerboot naar toe vanuit La Spezia, heb ik begrepen. Naar Lerici zijn ze met de bus gegaan. Allemaal Italiaanse stadjes aan de baai van La Spezia die best een bezoek waard zijn. Daarna ging de reis verder naar Fos sur Mer, waar mijn vrouw en dochter weer op stap gingen naar Port St. Louis du Rhone. Ik weet eigenlijk niet meer of daar veel te beleven was. Daarna ging de reis naar Barcelona. Daar is het ook aangenaam vertoeven. De Ramblas is altijd druk. Een stad waar een hele hoop te beleven is en aangezien ik daar ook de wal op geweest ben, we moeten op een zaterdag of zondag binnen gelegen hebben, heb ik er ook een hoop van kunnen zien. En dan vertrek je weer en ga je weer in de richting van de zandsloot en daar gingen we dan voor de laatste keer doorheen op weg naar Singapore waar we van boord zouden gaan. Onderweg hadden we nog de verjaardag van Marie, de vrouw van de hofmeester en dat werd natuurlijk gepast gevierd. Ook nog horse races gehouden en zoals gewoonlijk ging al het gok geld naar onze Indonesische bemanning. Op weg naar Singapore kreeg ik nog een bericht van de maatschappij of ik genegen was om in het komend verlof een reefer cursus te doen. Hier heb ik op geantwoord dat ik dat best zou willen, maar aangezien ik met pensioen ging het misschien verstandiger zou zijn als ze iemand uitzochten waar de maatschappij nog profijt van zou hebben. En mijn dochter kreeg bericht dat haar eindscriptie was goedgekeurd en dat ze gereed was met haar universitaire studie en alleen haar bul nog op moest halen. 21 jaar oud, het bachelor diploma Duitse taal- en letterkunde had ze al en nu was ze ook master in de communicatie- en informatie wetenschappen en ze had het voor elkaar gekregen om gereed met haar studie te zijn als ik met pensioen ging. Daar mag je als vader toch wel een beetje trots op zijn. En in Singapore verlieten wij met z'n drieën het schip, waar we nog een week zijn gebleven voordat we weer terug keerden naar Nederland. En dit was het dan. Misschien komt er af en toe nog wat boven borrelen.