Home | Wegwijzer | Verhalen | Geert Jan Leuning

m.s. Nedlloyd Clement, 2002

m.s. Nedlloyd Clement

In begin juli vloog ik naar Kingston, Jamaica, om daar aan boord te stappen van de Nedlloyd Clement. Dat vond ik in eerste instantie een beetje vreemd omdat het schip richting Europa voer en dan zou je toch denken dat het handiger zou zijn in Rotterdam op te stappen. Ik hoefde het schip niet te leren kennen, want ik had er al eerder op gevaren en niet eens zo lang geleden. Maar mijn voorganger ging met pensioen en dat schijnt op kantoor precies uitgerekend te worden wanneer hij dan afgelost moet worden in verband met nog staand verlof of iets dergelijks. Hoe dan ook, ik monsterde op 6 juli aan. Er was wel het één en ander veranderd in de tussentijd. De maatschappij was wakker geworden en had de Poolse officieren van het schip gehaald en er weer MO's op gezet, dus was het officieren korps weer helemaal Nederlands, wat communicatie een heel stuk verbeterde. Er was nog wel een ploeg Polen aan boord, maar die waren bezig met onderhoud aan dek. Veel ijzerwerk werd vernieuwd, er was een hogedruk spuit aan boord die 1000 bar leverde om het oude verf weg te blazen met water en vele vaten verf en verfspuiten. Dus die Polen hadden wel het één en ander te doen. En zo'n 1000 bar spuit is een gevaarlijk instrument in leken handen en deze Polen waren eraan gewend om er mee te werken. En dus voeren we richting Rotterdam waar de zwarte bende al op ons stond te wachten. En dus begon het gedoe met de CO2 kastjes weer en vielen ventilatie en ketel weer regelmatig uit en aangezien de bemanningswisseling meestal in Rotterdam gebeurde werden we weer lekker bezig gehouden door die gasten. Oh, wat is dat toch leuk! (maar niet heus) In Rotterdam kwamen mijn vrouw en dochter weer aan boord en ook de vrouw van de hofmeester en die zouden de rondreis meegaan. Maar ook Rotterdam hebben we weer overleefd waarna we de havens Hamburg, Bremerhaven, Antwerpen, Felixstowe, Le Havre en Bilbao aandeden voordat we weer aan de oversteek naar Kingston begonnen. We hadden een goede ploeg aan boord. De kapitein vond ik niet erg plezierig, maar dat hoeft ook niet. Je hoeft tenslotte niet iedereen aardig te vinden, als je er maar mee kan werken. En we hadden twee leerlingen aan boord. De ene was vrij rustig maar de andere had nog wat wilde haren. Ook dat moet kunnen en met een beetje geluk en een opmerking af en toe dan groeien ze er wel overheen. In het algemeen. Maar als ze niet op het werk komen of ietwat nevelig, dan zeg ik er wel wat van. Zulke dingen los ik zelf wel op. Dat overleg ik met niemand omdat ik vind dat dat tussen mij en het betreffende figuur gaat. Onze kapitein was ook niet zo happy met deze leerling en had een mail over hem geschreven en naar kantoor gestuurd. Daarin had hij mijn naam ook genoemd en in die mail geschreven dat ik ook problemen met die leerling had, maar zonder mij hierover in te lichten. En daar was ik nogal kwaad over. Ik had nooit over deze jongen met de kapitein gepraat en dus werden er woorden in mijn mond gelegd die niet waar waren en zonder mij erin te kennen en daar houd ik niet van. En ik ben iemand die zijn eigen problemen oplost, daar heb ik geen kapitein of kantoor voor nodig. Dus daar was ik nogal verbolgen over, maar ik kon daar verder niet veel meer aan doen.

Ik zal nog even doorgaan over mijn voorgaande verhaal. Ik ben zelf geen geheel onthouder en lust ook wel een biertje, en ik kan me dus voorstellen dat een ander er ook wel een lust. En het kan ook een keer een beetje uit de hand lopen, maar het moet geen regelmaat worden en dat werd het met dit kind wel een beetje teveel van het goede. De kapitein had al een bericht naar de maatschappij gestuurd, dus hij moest wel een beetje gaan oppassen. Maar dat was tegen dovemans oren gezegd. Ik had hem ook al een paar maal gewaarschuwd, maar dat hielp ook niet zo gek veel. Nu hadden mijn vrouw en dochter de gewoonte om na pikheet 's morgens naar het voorschip te wandelen om daar over zee uit te kijken. Op de boeg was een zgn. preekstoel waar ze mooi konden uitkijken naar zeedieren zoals dolfijnen, zee schildpadden, vliegende vissen enzovoorts. Op een ochtend liepen ze er weer naar toe, maar ze konden niet op de preekstoel, want daar lag onze leerling zijn roes uit te slapen met een gedeelte van zijn lijf al boven zee. Tja, wat moesten ze? Ze hebben hem gezamenlijk binnenboord getrokken zodat hij niet meer boven zee hing. Ze hadden niet de kracht om hem van de preekstoel af te tillen, dus ze zijn de wacht maar blijven houden in de hoop dat er iemand van de bemanning langs zou komen, maar dat gebeurde natuurlijk niet. Ze zijn daar een hele tijd gebleven totdat hij uiteindelijk zelf wakker werd. Toen de vrouwen hem verder naar binnen hadden getrokken was hij niet wakker geworden. Toen hij min of meer wakker was hebben de vrouwen hem weten over te halen om van de preekstoel af te komen en hebben hem naar zij hut begeleid. Ze hebben het alleen tegen mij gezegd wat er gebeurd was, dus ik heb zijn beide mentoren verteld dat ik 's middags na pikheet een woordje met de leerling wilde wisselen op de brug en dat ik hun aanwezigheid daarbij op prijs zou stellen. Ik hoorde één van de mentoren nog zachtjes een opmerking maken dat de leerling beter op zijn donder kon krijgen van mij dan van de kapitein en dat was iemand met wie ik eerder gevaren had. Hij vergiste zich, maar hij had me ook nog nooit echt kwaad meegemaakt. En dat was ik nu wel. Ik wil geen gedonder met instanties omdat een stomme leerling met zijn zatte hoofd overboord is gevallen en nooit meer is terug gevonden. Daar pas ik voor. En dat heb ik die knul 's middags ook verteld en ik ben zo tekeer gegaan dat de beide mentoren er ook maar bleekjes bij stonden. Als het aan mij lag was hij in de volgende haven naar huis gestuurd. Ik hoefde maar een iets tegen de kapitein te zeggen, maar daar was ik nog steeds kwaad op vanwege het noemen van mijn naam in een brief terwijl dat niet juist was. Maar ik heb hem verteld dat ik van plan was hem naar huis te sturen maar dat zijn beide mentoren me gevraagd hadden het nog één maal te proberen. De mentoren wisten daar niets van. Dus ik heb onze leerling daarna verteld dat hij kon blijven, maar dat hij geen druppel drank meer kon aanraken. Niet aan boord en niet aan de wal en als er ook maar iets van alcohol bij hem te merken was hij linea recta naar huis werd gestuurd en langer verblijf bij de maatschappij wel kon vergeten. Het heeft geholpen en voor zover ik weet heeft hij die reis geen druppel drank meer aangeraakt. Dit alles gebeurde gedurende de rondreis.

Van Europa voeren we naar Kingston, waar mijn vrouw en dochter weer de wal op gingen en daar bezochten ze onder andere het Bob Marley museum. Dat waren ze eigenlijk niet van plan, maar de vrouwelijke taxi chauffeur die ze hadden vond dat ze dat toch echt moesten zien. Bob Marley was natuurlijk een icoon voor Jamaica. Zelf had ze het nog nooit gezien want de toegang was vrij prijzig en zij kon het niet betalen. En wat doe je dan? Ondanks de prijs kocht mijn vrouw ook een derde kaartje, zodat de taxi chauffeur het ook met eigen ogen kon zien. Nou was het ook weer nieuw. Haar dag kon niet meer kapot. De volgende haven was Cartagena in Colombia. Daar lagen we het weekeind, dus gelegenheid om de wal op te gaan. Een heel mooie stad waar een hoop te bekijken viel. Een groot plein waar 's avonds genoeg te doen viel met levende muziek. Het was daar best om uit te houden. Op zondag zijn we ook nog naar het fort geweest. Dat was een hele klim en bij een temperatuur van 39 graden was het een flinke uitdaging. Ondanks dat was het een geslaagd weekeind, aangezien we er de vorige keren niet geweest waren. Het was de moeite zeer zeker waard. Daarna richting Panama Kanaal. We hadden nog wat lading voor Manzanillo, dus daar gingen we tegen de kant en daar had ik een probleem. Ik wilde de kleine hulpmotor afzetten, dus eerst van het net halen en dat ging mooi niet. Ik kon met geen mogelijkheid de hoofdschakelaar openen. Wat ik ook deed, de hoofdschakelaar ging niet open. Met het handel ging het niet, met de drukknoppen ook niet, terugwatt ook niet. Ik heb zelfs de hulpmotor gestopt, maar die bleef gewoon doordraaien omdat die nu door de generator werd aangedreven. Uiteindelijk heb ik maar een black-out gemaakt en de hele schakelaar uit het hoofd schakelbord gedraaid en toen de boel weer opgestart. Ook buiten het hoofd schakelbord was het ding niet te openen . De contacten waren niet vast gebrand of zo. Het ding zat op de één of andere manier muurvast. En zo'n Terasaki hoofd schakelaar is een behoorlijk ingewikkeld ding en het leek me daarom ook niet verstandig om er zelf aan te gaan lopen sleutelen. Dus we moesten de rest van de reis doen zonder de kleine hulpmotor, maar dat lukte allemaal ook wel weer. Intussen was de vrouw van één van de MO's ook aan boord gekomen en we hadden natuurlijk ook wel weer de nodige feestjes aan boord. Op 13 augustus vierde onze dochter aan boord haar 21ste verjaardag en zoiets moet natuurlijk gevierd worden en op 17 augustus vierden we samen met onze bemanning het feit dat de Nederlanders Indonesië uitgeschopt waren tijdens Hari Merdeka en dat is ook altijd een groot feest en dan kwam op 31 augustus mijn verjaardag ook nog. Augustus, een zware maand, hoor!

Na Manzanillo gingen we weer door het Panama Kanaal. Dat vond ik altijd een hele belevenis, ook al ben ik er verschillende keren doorheen gekomen. Hoe je dan met volle kracht manoeuvreer snelheid een sluis in gaat, dan krijg je het idee dat het nooit goed kan gaan. Maar het is nodig om al dat water in de sluis te verplaatsen. En als je dan te dicht bij de sluisdeur komt, gaan de treintjes (mules) op de rem staan en lig je bijna gelijk stil. Maar daar zag ik nu niet veel van omdat de in de machinekamer de boel in de gaten houdt. Tussen de sluizen kan je wel even aan dek kijken. En het blijft fascinerend. Maar na het Panama Kanaal gaat de reis weer verder naar Guayaquil in Ecuador en daarvoor moet je een eind een sloot op. Maar daar lagen we op een zondag en konden de mensen, die niet hoefden te werken, de wal op en als je die kans krijgt laat je hem niet liggen. Het zijn eigenlijk best mooie steden en ook als je er al eerder geweest bent, er vallen altijd weer nieuwe dingen te ontdekken. En hetzelfde geldt ook voor Lima in Peru. Je ligt met het schip daar in Callao, maar Lima is niet zo ver. En als je de binnenstad al verkend hebt kun je altijd nog naar de mooie en dure buitenwijken gaan. En dan gaat de reis verder naar Arica in Chili. En als je dan over het haven terrein loopt, kwamen we opeens een vrachtauto van transport bedrijf Gebr. Oldenburger uit Veendam tegen die op de kade stond. Dat is dan dicht bij huis. Grappig. We zijn ook per taxi naar de top van El Morro, de berg bij Arica, gegaan. We hadden de vrouw van de hofmeester meegenomen, maar we wisten niet dat ze last van hoogtevrees had en ze had niets gezegd. Voor haar was dat bezoek misschien iets minder prettig, maar ze bleef wel een heel eind verwijderd van de rand, dus misschien viel het toch wel mee. Je had er in ieder geval een heel mooi uitzicht en daar hebben we ook tal van foto's genomen. De reis vervolgde naar Valparaiso. Voor zover ik me kan herinneren hebben we daar een zuiger getrokken en de uitlaatgassen ketel gewassen. En dit was de zuidelijkste haven die we aandeden, dus daarna gingen we weer min of meer dezelfde weg terug.

We waren weer op weg naar het noorden en uiteindelijk was Europa weer ons doel. Maar eerst deden we Arica weer aan. Mijn vrouw en dochter namen de vrouw van de hofmeester weer mee, maar gingen deze keer maar niet de berg op. Maar er was ok nog wel wat anders te zien. 's Middags ging ik de wal ook nog even op. Ik kocht een leren riem waar het logo van NIKE op stond. Ik weet niet of ze daar gemaakt worden, maar ik denk dat het gewoon namaak was. Maar voor US$ 6 kan je er geen buil aan vallen, maar is misschien wat goedkoop voor een NIKE riem. Hoe dan ook, het is een goede riem. Na 21 jaar veelvuldig gebruik ziet ie er nog steeds heel goed uit. Daarna gingen we weer naar Callao en daar lagen we het weekeind, dus kon men de wal op. Niet iedereen, want er werd wel geladen. Maar Lima is met de taxi vrij dichtbij en dat is ook best een mooie stad. In de binnenstad is ook het paleis van de Peruaanse president en daar wordt altijd wel gedemonstreerd. Ik heb daar alle keren, dat ik daar geweest ben nog nooit iets anders meegemaakt. Maar demonstreren is altijd nog beter dan wanneer ze elkaar met wapens te lijf gaan, moet je maar denken. En als de binnenstad begint te vervelen kan je altijd nog naar Miraflores gaan, een dure wijk dat aan zee grenst en waar ook wel het één en ander te zien is.. Maar ook daar zijn de lading werkzaamheden eindig en ga je weer verder en vaar je naar Paita. Ook een aardig plaatsje, maar daar waren we ook al eerder geweest, dus besloten enige dames per bus naar Piura te gaan, een plaatsje een beetje verderop. En daar hebben ze zich ook wel vermaakt. In het midden van de stad Paita steekt een oude houten pier het water in, maar die ziet er niet al te best meer uit. Ik neem aan dat dat vroeger de pier van Paita was, maar dat men later een nieuwe pier heeft gebouwd die er solider uitziet en daar lag ons schip aan. Maar dat was ook niet erg ver van het centrum. En daar in het centrum was een café/restaurant met een grote veranda met uitzicht op zee en het schip. Een ideale plaats om na het werk een drankje te drinken. Het was daar op een bepaald moment zo druk met mensen van het schip dat je je afvroeg of er nog wel iemand aan boord was, maar dat zal wel het geval geweest zijn. En dan ga je weer naar de volgende haven en dat is Buenaventura. Ook een stad waar mensen graag gaan stappen na het werk . Dicht bij de haven staat een mooi wit hotel met zwembad, maar vooral een mooi terras waar je lekker kunt zitten met een al dan niet alcoholische versnapering. En als je daar dan weer vertrekt ben je al weer bij het Panama kanaal.

En dan ga je weer door het Panama Kanaal en houd je de boel in de machinekamer in de gaten. Tussen de sluizen kan je wel eventjes een luchtje scheppen aan dek en soms even wat langer als je 2e wtk of MO1 in de machinekamer is. Maar het hoort nu eenmaal bij het beroep. We hadden op de zuid Amerika kust ook weer de nodige Conair containers gekregen, maar dat werden er ook steeds minder omdat er af en toe weer een verdamper de geest gaf die bij het ontdooien wat te heet was geworden en de maatschappij de boel niet liet repareren. Maar op die plaatsen konden natuurlijk wel gewone containers staan. Op andere schepen werd dit ontdooien met warme brijn gedaan, maar op dit schip gebeurde dat elektrisch en had je minder controle op de warmte. En shit happens. Na het Panama kanaal gingen we weer naar Cartagena en 's avonds maar weer naar het plein om wat te eten, drinken en naar de Mariachi bands luisteren. Een aangenaam verpozen. Onze Indonesische bemanning had daar ook adresjes waar ze smaragden konden kopen en dat deden za dan ook. Het lijkt me dat je dan wel wat verstand van edelstenen moet hebben want anders kunnen ze je wel een stukje groen glas verkopen als smaragd. Maar onze Indonesiërs kwamen er regelmatig, dus ik neem aan dat het allemaal wel goed ging. Na Cartagena was Jamaica weer aan de beurt en daarna gingen we weer de oversteek op richting Rotterdam, waar we op 25 september aankwamen en de term er weer op zat en mijn vrouw, dochter en ik weer naar huis gingen om van een goed verlof te genieten. Als we daar aan het bunkeren zijn maak ik dat meestal nog even af voordat ik met verlof ga. Scheelt weer in papier werk, want ik heb het tot het eind volgehouden om te weigeren een werkorder aan mezelf uit te schrijven, wat officieel waarschijnlijk wel zou moeten. Maar gedurende de reis houd ik het brandstof verbruik bij, verpomp het naar de tanks waar ik het hebben wil om te voorkomen dat de brandstof gemengd wordt, ik bestel de brandstof, weet ik welke tanks het in moet en dan moet ik een briefje invullen met de tanks en de hoeveelheid die er in moet, dit ondertekenen als hwtk en dan ook nog een keer tekenen als uitvoerende? Dat wil ik best doen als ik het over draag aan een ander, maar bunkeren doe ik altijd. In dat geval vind ik het uitschrijven van een order papiertje flauwekul. Ik heb daar op kantoor wel vaak een dispuut over gehad, maar op het laatst zullen ze wel gedacht hebben: Hij gaat toch gauw met pensioen! In Rotterdam ging wel de hoofd schakelaar van de kleine generator de wal op om gerepareerd te worden, maar mijn taak zat er weer op.