Home | Wegwijzer | Verhalen | Geert Jan Leuning

m.s. Nedlloyd Clement, 2000

m.s. Nedlloyd Clement op de Nieuwe Waterweg
m.s. Nedlloyd Clement op de Nieuwe Waterweg

Op 15 juli stapte ik, samen met vrouw en dochter in Rotterdam op dit schip om hier een tijdje op te gaan varen. Het verlof was maar kort geweest, maar dat was mijn eigen schuld. Ik wilde tenslotte het jubileumfeest in december meemaken aangezien ik dan één van de jubilarissen zou zijn. En, als ik wat eerder eer zou gaan varen zouden mijn vrouw en dochter weer mee kunnen. En de dienst was ook wel aardig. Europa naar de west kust van Zuid Amerika en terug. Aangezien er in Zuid Amerika veel met de eigen gantry kraan gewerkt zou worden zouden de binnen ligtijden ook redelijk lang zijn. Het was ook een zeer geliefde lijn voor MO's. Nu hadden we, zoals ik al eerder schreef, het vorige verlof een vergadering gehad om iets te bedenken om de MO's langer aan de maatschappij te binden. Dan heb je een dienst waar MO's zeer graag op varen en wat doet de maatschappij? Die haalt de MO's van dit schip af en vervangt ze door Poolse officieren. En daardoor liepen er weer een stel MO's weg bij de maatschappij. De logica hiervan ontgaat mij ook een beetje. Ik had dus een Nederlandse 2e wtk en twee Poolse 3e wtk's in de machinekamer als officieren. De ene Poolse wtk sprak goed Engels, de andere niet. Dan wordt communiceren wat lastig. Als ik iets aan de niet Engels sprekende derde wtk wilde zeggen, moest ik eerst de andere 3e wtk opzoeken, hem vertellen wat de andere moest weten en dan vertaalde hij het in het Pools. De 2e wtk ging van het standpunt uit dat je van een Poolse 3e wtk heatzelfde moest kunnen verwachten als van een Nederlandse 3e wtk, maar bij de Polen schijnt 3e wtk de laagste rang te zijn, dus moest je ze eigenlijk vergelijken met een 5e wtk en deze jongens waren best gewillig, maar niet erg ervaren. Ik kreeg trouwens het idee dat ze op de brug wel content waren met hun Poolse stuurlui. Dus lag er een schone taak voor ons weg gelegd om onze Poolse wtk's het één en ander bij te brengen, hoewel de 2e wtk daar niet zo gek veel zin in had. We hadden ook een Poolse Elec aan boord en een Engelse elec. De Engelse elec was meer voor de gantry kraan en de Poolse voor het normale werk en ook gedeeltelijk voor de Conair als we Conair lading vervoerden. We vertrokken naar Hamburg waar enige echtgenotes van onze Poolse medewerkers aan boord kwamen die mee zouden varen tot Bilbao in Noord Spanje . De scheepstechnicus had zijn vrouw en dochter ook aan boord en de hofmeester had vrouw, zoon en dochter ook aan boord. We zaten dus goed vol. Van Hamburg gingen naar Felixstowe, Zeebrugge en daarna naar Bilbao waar de Poolse dames ons weer verlieten. Het liep allemaal wel, maar dit was ook weer een onbekend schip voor mij, dus ik was wel even druk om de machinekamer goed te leren kennen. Bij aankomst en vertrek sta je in je eentje beneden en dan moet je wel weten waar je mee bezig bent en om de zwakke punten van de machinekamer te leren kennen. Zo bleek één van de smeerolie pompjes van de achterste turbo niet altijd even goed te werken, maar die achterste moest je regelmatig even aan de praat helpen door wat olie te suppleren. Dus na de eerste manoeuvre even alle oliepompjes van de turbo's controleren. Als ze goed werkten bleven ze het wel doen.

Van Bilbao ging de reis naar Kingston op Jamaica. Best leuk om daar naartoe te varen met mooi weer. Aangezien we het weekeind daar lagen hebben we een taxi gehuurd en Kingston en omgeving verkend. Devon House gezien en de botanische tuin, ook de rijke buurt van Kingston bekeken, ofwel der Kingston Beverly Hills. Daar staan best wel een paar aardige optrekjes, om het zo maar eens te noemen. Persoonlijk vond ik Port Royal met Fort Charles interessanter. Dat zag er nog hetzelfde uit als toen Lord Nelson daar gestationeerd was. Dat zie ik liever dan die knotsen van huizen van mensen met meer geld dan verstand. En dan door het Panama Kanaal. Ook altijd een belevenis, hoewel je daar beneden niet veel van ziet. Maar als je net in een sluis ligt kan je wel even aan dek een frisse neus halen. De volgende haven is dan Buenaventura in Colombia. Daar was ik ook nog nooit geweest, dus dan moet je daar ook maar even rond gaan kijken, nietwaar? En dan maar weer verder naar Guayaquil in Ecuador. Als je daar op de rivier moet wachten op de ligplaats krijgen we bewapende wachten aan boord, de zogenaamde Ninja's. Het blijkt daar niet helemaal veilig te zijn, maar in de stad zelf hebben we daar eigenlijk niets van gemerkt. Best wel een mooie stad, trouwens. Je hebt daar een park waar het stikt van leguanen in allerlei vormen en grootte. Ze worden daar ook gevoederd, dus ze blijven daar wel zitten en het is een attractie. Men moet er wel even rekening mee houden dat ze ook in bomen klimmen en ze moeten wel een flinke blaas hebben. Dat heb ik gezien toen één van die beesten zijn water kwijt moest. Daar wil je op zo'n moment echt niet onder lopen! We hadden ook een paar feestjes aan boord. Op 13 augustus werd onze dochter 19 jaar, en dat moest natuurlijk gevierd worden. Twee dagen later was het mijn 35 jarige dienstjubileum en dat kan je ook niet ongemerkt voorbij laten gaan. Op de 17de vierden we de onafhankelijkheid van Indonesië en dat was ook weer een feest. Diezelfde maand was de eerste stuurman de jubilaris, want hij was 25 jaar in dienst en dat werd gevierd met een barbecue. En de laatste dag van augustus was mijn verjaardag en ook dat moest gevierd worden. Hè, al die feesten!!!

De volgende haven was Callao in Peru. Vandaar is het een klein ritje per taxi naar Lima en dat besloten mijn vrouw en dochter maar te gaan doen. Ze hadden aan de agent gevraagd hoeveel zo'n ritje kostte. Ze zijn tenslotte Nederlands en de taxi chauffeurs daar denken dat alle buitenlanders rijk zijn en willen nogal eens sjoemelen met de prijs en dat zou hun bij deze twee dames niet lukken. Dus zij op pad. Wij zwosloda ( zwoegers en slovers der aarde) hadden werk te doen en konden niet mee. Ze hebben zich in Lima goed vermaakt. Mijn vrouw was er vele jaren geleden al eens geweest en wist de weg daar wel. Zo kwamen ze ook bij het presidentiële paleis. Mijn vrouw herinnerde zich dat ze de vorige keer rondom het paleis kon lopen en dat wilde ze nu weer. Maar aan de achterkant van het paleis stonden nu een stel soldaten en daar wilde mijn vrouw langs . Maat dat mocht niet van de soldaten. Aangezien mijn vrouw een aardig mondje Spaans sprak en er eigenlijk een hekel aanheeft dat met haar iets verbiedt zonder reden waarom vroeg dus in het Spaans: Waarom niet? Dat bracht de soldaten wat in verwarring. Ze zijn daar gewend dat als zij iets zeggen dat men dat dan onmiddellijk uitvoert, maar nu hadden ze te maken met twee buitenlandse dames die de discussie aangingen en dat waren ze niet gewend en ze wisten niet helemaal hoe ze daarmee aan moesten. Mijn vrouw bleef vragen waarom ze daar niet langs mochten en daar hadden ze geen antwoord op. Ze hadden alleen opdracht gekregen om daar niemand langs te laten. Maar toen kwam er een pantserwagen aanrijden en die richtte zijn wapen op de beide vrouwen waarop mijn dochter haar moeder aanstootte en haar vertelde dat ze nu maar niet meer moesten aandringen en maar gewoon weer naar het centrum van Lima moesten lopen en dat hebben ze toen maar gedaan. Nu zijn Peruaanse presidenten waarschijnlijk niet erg populair, want als je en keer in Lima bent zijn er haast altijd wel hele volksstammen voor het paleis aan het protesteren. Ze zijn waarschijnlijk nog minder geliefd dan Rutte en krijgen ook van alles de schuld. Maar mijn vrouw en dochter hadden het wel naar hun zin in Lima en het is ook een mooie stad.

De volgende haven was Arica in Chili, hoewel het vroeger in Peru lag. Ook een leuk plaatsje met een heleboel pelikanen. Dat was ook niet zo vreemd, want er was aan de haven een visfabriek waar de gevangen vis werd schoongemaakt. Op het dak van die fabriek en op de bootjes en kade in de buurt stikte het van pelikanen en in het water een paar zeeleeuwen, denk ik. Ze waren eigenlijk te groot voor een normale rob. Om de zoveel tijd kwam er een mannetje uit de fabriek met een emmer visafval en daar zaten al die beesten op te wachten, en daar kreeg dan ieder dier zijn portie eten. En dan gingen alle dieren maar zitten wachten op de volgende portie. Vlakbij en een vrij hoge berg die met een aardbeving omhoog is gekomen en van daaruit heb je en mooi uitzicht over het stadje. De stad zelf vond ik ook wel leuk. Er staat een oud douanegebouw dat er al zo'n kleine 160 jaar staat en een kerk, ontworpen door Gustav Eiffel. En je kan er ook een aardbeving meemaken, maar dat is dan meestal ongewild, zoals mijn vrouw en dochter overkwam op het plein bij dat Eiffel kerkje. Ze hadden op dat moment niet helemaal door wat er gebeurde. Ik hoorde later dat onze dochter in slow motion opzij viel tot ze onder een hoek van 45 graden even bleef hangen en toen in slow motion verder viel. En ze wist eigenlijk niet wat haar overkwam. Later hoorden ze dat er om die tijd een aardbeving was geweest. Wij hebben er aan boord ook helemaal niets van gemerkt. Daarna gingen we weer verder naar Valparaiso. Als ik me goed herinner was dat ook de haven waar we onze sludge afgaven. Ze waren er daar wel blij mee en volgens mij werd die lading sludge gelijk afgeleverd bij de marine van Chili, gezien hoe die oorlogsschepen aan de overkant zwarte rook uitbraakten. Dat moest onze sludge wel zijn die daar verstookt werd. We zouden hier ook een krukpen metaal surveyen. Maar toen ik beneden kwam was de carterdeur open en verder niets. De 2e wtk was nergens te bekennen en de beide Poolse 3e wtk's stonden wat hulpeloos bij de carterdeur. Ze hadden wel gereedschap klaar liggen, dus toen ben ik zelf maar aan de gang gegaan. Een tijd later kwam de 2e wtk ook eens opdagen. Ik vroeg hem waarom hij niet aan de taak begonnen was en hij zei dat er twee derde wtk's waren en een derde wtk hoorde dat in zijn optie te moeten kunnen, terwijl ik hem al verteld had dat hij deze jongens niet kon vergelijken met een 3e wtk van onze eigen maatschappij, maar daar had hij kennelijk lak aan. Hij was met de fitter iets aan het doen geweest bij de airconditioning. Tja. Maar ik heb er geen enkele moeite mee om het dan maar even zelf te doen.

Dit schip was uitgerust met een as generator en twee en een halve hulpmotor, dus twee grote hulpmotoren en een kleine. We konden ook de nodige Conair containers vervoeren, maar aangezien het ontdooien van de verdampers in de stacks elektrisch ging, waren er al een paar stacks uitgebrand doordat de temperatuur te heet was geworden . Op zee kon de as generator het benodigde stroom verbruik wel leveren, maar bij aankomst en vertrek draaiden de hulpmotoren en als de boegschroef nodig was, moesten we eerst de Conair vriescompressor afzetten om genoeg vermogen voor de boegschroef te hebben. Als je dan als hwtk alleen in de machinekamer stond kon je het nog best druk hebben met alles. Zo kwam ik er ook achter dat het dieselolie filter voor de hulpmotoren niet in de onderhoud planning stond, dus ook al een tijd niet was schoongemaakt. Als je dan opeens alarm krijgt op de brandstofdruk van de hulpmotoren en die dingen beginnen te hikken, dan moet je even heel snel zijn wil je tijdens manoeuvreren een black out voorkomen. En één van de grote hulpmotoren gaf ook problemen. Er was eigenlijk niets aan de hand, totdat de motor flink belast werd. Dan kregen we alarm op de uitlaatgassen temperatuur van cilinders 1 en 2. De verstuivers waren al gecontroleerd, maar die waren goed. Mij deze hulpmotoren was de turbo gesitueerd aan de voorkant van de motor. Gecomprimeerde lucht ging via een leiding naar de generator kant van de hulpmotor, daar door de luchtkoeler en aan de andere kant weer naar voren naar de inlaat kleppen. We hebben een doorzichtige slang gebruikt, gevuld met water zodat een flinke U-buis ontstond en deze aangesloten voor en na de luchtkoeler. Bij onbelast draaien van de hulpmotor was al het water al uit de slang geblazen. Op zee de toe en afvoer lucht deksel van de koeler gedemonteerd en die koeler zat inderdaad helemaal dicht aan de lucht zijde. We hebben twee stalen platen aangemaakt, hiermee de luchtkoeler afgesloten. Op beide platen een tuit gelast en de chemicaliën pomp erop aangesloten en 24 uur chemicaliën rondgepompt . Daarna was de luchtkoeler schoon en konden we de luchtaansluitingen weer aanbrengen. Geen last meer gehad van te hoge uitlaatgassen temperaturen.

Mijn vrouw en dochter zijn beide nogal avontuurlijk aangelegd. Je zou het ook nieuwsgierig kunnen noemen. Ze willen altijd zien wat er om de volgende hoek van de straat plaats vindt. Dus zo gauw als we tegen de kant liggen zijn ze de wal op om de boel te verkennen. Zij zijn ook veel reislustiger dan ik ooit geweest ben. En ik ben ook niet iemand die mooi weer gaat spelen aan de wal terwijl mijn mensen aan het zwoegen zijn in de machinekamer. Dus de beide meisjes hebben Valparaiso behoorlijk onveilig gemaakt, om het zo maar te zeggen. Hoewel het daar winter was, dus vrij fris en regenachtig, liet dat ze niet tegen houden. En gelijk hadden ze. Als je in plaatsen komt waar je niet dagelijks rond loopt moet je de boel wel verkennen. Dus zij amuseren zich wel. Maar dan vertrekken we weer en gaan weer richting Europe via Callao (Lima) en Paita. In Paita hebben ze geen kranen, dus daar moet alles gedaan worden met onze eigen gantry kraan. En dat duurt even. Nu is dat geen straf omdat Paita een bijzonder aardig stadje is. En dan via Buenaventura weer naar het Panama kanaal, waar we een inspectie moesten ondergaan. De ankerspil moest getest worden, dus anker ophalen en weer laten vallen, een tros van een bepaalde lengte moest binnen een bepaalde tijd ingehaald kunnen worden met de meerlieren en de verhaal koppen. De hoofdmotor moest zoveel maal vooruit en achteruit gestart worden zonder dat de luchtcompressoren bij stonden en nog meer van zulke tests. Maar daar hadden we met dit schip geen enkel probleem mee. Aller werkte prima. Toen dat achter de rug was gingen we weer voor anker totdat we naar binnen zouden gaan en dat zou 's morgens om 04:00 zijn. Om 03.30 werd ik gepord, dus ketelpak aan en op weg naar de machinekamer. Ik liep nog even langs de bar om een cola te halen. Daar zaten de eerste stuurman en de vrouw van onze scheepstechnicus en beide waren niet meer aanspreekbaar. Ik dacht: Dat kan nog wel eens wat worden als de stuurman om 04:00 op wacht moet en ben naar beneden gegaan om alles klaar te maken voor anker op. Later heb ik gehoord dat de stuurman wel om 04.00 op de brug kwam maar door de kapitein weer weggestuurd werd. Nu is de doorvaart door het Panama kanaal best een belevenis en mijn vrouw en dochter vinden het leuk om dat allemaal te bekijken vanaf de brug of vanaf het schavotje. Mijn dochter kwam buitenom naar de brug toe. Vlak achter de opbouw stond een open top container die aan de bovenkant was afgedekt door een dekzeil. en daar staken een stel hoofden uit en armen die naar haar zwaaiden. . Dus ze liep door naar de brug en informeerde de kapitein over het feit dat we verstekelingen aan boord hadden in de container op het achterschip. De kapitein, die al enigszins geïrriteerd was door het gedoe met de stuurman was nu ook niet blij met mijn dochter, maar die kon er tenslotte ook niets aan doen, dus de autoriteiten werden ingelicht en die hebben de verstekelingen van boord gehaald. Never a dull moment aan boord van een schip!

Na het Panama kanaal voeren we weer naar Kingston op Jamaica. Daar gingen vrouw en dochter weer de wal op, maar op de kade kwamen ze een Engelsman tegen die vroeg wat ze gingen doen. Dat ging hem natuurlijk niets aan maar hij kreeg wel antwoord en dat was: De wal op! Maar dat kon volgens die Engelsman helemaal niet. Twee vrouwen alleen de wal op? Veel te gevaarlijk! Nu is mijn vrouw al op veel zeer vreemde plaatsen geweest en heeft overal rondgelopen zonder dat haar ooit iets is overkomen. Goed, ze is één maal van haar tas beroofd in Rio de Janeiro, maar ze is de dief achterna gegaan en hem gegrepen, waarop de dief niets anders kon doen dan de tas terug geven. En ze was de vorige keer ook al de wal op geweest samen met onze dochter. Ik ben geen dief, maar als ik iemand zou willen beroven zou ik iemand uitzoeken die al met samen geknepen bilspieren rondloopt en schichtig om zich heen kijkt van angst. Zulke mensen durven zich toch niet te verzetten. Ik zou dan niet twee meiden uitkiezen die volkomen relaxed en vol zelf vertrouwen ergens rondlopen en waarvan je kunt verwachten dat ze je handen vol werk geven als je ze probeert te bestelen . Dat geeft veel te veel gedoe. En ze zijn ook gis genoeg om niet de gribus gedeelten van een stad in te gaan en toch wel de drukkere straten te prefereren. Dus ze trokken niets van die Engelsman aan en gingen gewoon de wal op en ze kwamen gewoon weer heelhuids terug. We kennen tenslotte ook mensen die niet naar Amsterdam of Groningen durven te gaan omdat het daar zo gevaarlijk zou zijn. Vanuit Kingston voeren we weer naar Rotterdam, waar ik afscheid moest nemen van vrouw en dochter. Niets aan, maar dat is niet anders. Rotterdam is altijd "dolle pret". We varen op de oost Kust van Zuid Amerika, dus in Rotterdam komt de zwarte bende even buurten en dat geeft een hoop ellende. In de dienstgang op het hoofddek zit een mooie rode kast waarmee je CO-2 kan toelaten in de machinekamer. Die kast is niet zo groot, maar moet natuurlijk gecontroleerd worden op contraband. Maar als je het deurtje open doet beginnen er allemaal alarmen te loeien, de ventilatie in de machinekamer en de olie gestookte ketel vallen uit. Dat weten ze ook wel, maar het is toch leuk om zoiets te doen! En in de CO-2 kamer zit ook zo'n kast. Dus als goed getrainde douane ambtenaar wacht je tot alles weer is opgestart en dan ga je die kast in de CO-2 kamer inspecteren met hetzelfde resultaat. Lachen, joh! De hulpmotoren hebben lucht nodig, dus moet je eerst op het hoofd schakelbord een schakelaar overhalen, de ventilatie starten, dan naar de plaat om de brandstof opvoerpomp van de ketel te starten, dan helemaal naar boven om de ketel weer bij te zetten. Even later kan je dus weer opnieuw beginnen. Op dit schip werkte de signalering van de hydraulische afsluiters niet best meer, dus daar moest wat aan gedaan worden. Dus de maatschappij bestelt een firma om daar wat aan te doen en die gaan aan het werk. Ze melden zich niet even bij de hwtk en de maatschappij licht het schip ook niet in. De hwtk is aan het bunkeren, want dat gebeurt ook in Rotterdam. Opeens slaan alle bunker afsluiters dicht. Gelukkig was de pomp man op de bunkerboot bij de tijd, want toen de druk opliep stopte hij gelijk de pomp. Dan ga je maar eens op onderzoek uit wat er nu weer aan de hand is en zie je werklieden bij het hydraulica bord en die verontschuldigen zich. Ze hadden per ongeluk sluiting gemaakt en daardoor sloegen de bunkerafsluiters dicht. Nou, dan moesten ze maar met hun werk stoppen tot na het bunkeren. Maar dat kon ook niet want zij moesten hun werk ook doen. Uiteindelijk hebben we die automatische zekeringen maar vastgezet met container tape en zijn zij met hun werk doorgegaan en wij met bunkeren. Je moet soms wat!

Mijn vrouw en dochter zijn weer naar huis en ik moet nog een rondreis. Dezelfde havens zoals gebruikelijk bij een vaste dienst. Onze Engelse elec was weer naar huis en onze Poolse elec had nooit veel interesse in de gantry kraan getoond, maar bleek toch wel een goede elec te zijn die lastige problemen met die kraan goed wist op te lossen. Een ander probleem wat zich voor deed was dat de cilinderkoelwater expansietank begon leek te lopen. Er bleek onder de vloer van de SB hulpmotor kamer een lek te zitten en op een plaats waar je zeer moeilijk bij kon komen en we moesten het zien op te lossen terwijl de leiding onder druk stond. Dan is het erg prettig als je een paar goede Indonesische fitters aan boord hebt. Het lukte hen om het gat dicht te krijgen en er daarna een verdubbeling op te lassen, dus dat was weer in orde. Maar toen begon de expansietank langzaam op te lopen en dat was ook niet de bedoeling. Na lang zoeken bleek dat te komen door de stoomcondensor die werd gekoeld door cilinder koelwater. Die had een lekke pijp. Maar dat was niet zo'n probleem. Daar konden we de afsluiters wel van dichtzetten, de pijp verwijderen en er een nieuwe inrollen. Dat verwijderen had wat voeten in de aarde, maar één van de fitters had een eindeloos geduld die met een zaagblaadje sneden in het pijp uiteinde wist te maken zonder de pijpplaat te beschadigen, zodat we die pijp uit de condensor konden halen. Priegelwerk van heb ik jou daar! Maar voor de rest verliep die rondreis verder rustig. Natuurlijk gebeurt er aan boord altijd van alles, maar we vinden meestal wel een manier om dat op te lossen. En dat zijn ook dingen die ik me niet herinner, dus ze zullen ook niet zo belangrijk geweest zijn. En na verloop van tijd kwamen we weer in Rotterdam uit en ik monsterde af op 24 november, dus ook weer op tijd om in december op kantoor met andere jubilarissen een groot feest te vieren in de Euromast in Rotterdam. Daar had vlootpersoneel keurig voor gezorgd.