Nedlloyd Nassau, 1980

Na in dit verlof mijn C diploma gehaald te hebben met vallen en opstaan, vlogen mijn vrouw en ik vanaf Schiphol naar vliegveld O'Hare in Chicago. We hadden al gauw in de gaten dat we in Amerika ons horloge vijftig jaar terug moesten zetten. Het is tenslotte het land van de onbegrensde mogelijkheden, nietwaar? Vandaar vlogen we naar Mexico City en vandaar naar Acapulco. Op het vliegveld was geen agent te bekennen, dus namen we maar een taxi naar de haven, ondertussen rondkijkend naar aan leuk hotel. Die waren er genoeg maar waarschijnlijk iets te duur voor een Nedlloyd budget. Bij de haven aangekomen lag daar inderdaad de Nedlloyd Nassau en daar moesten we zijn. Dus tegen middernacht stapten we aan boord en aan de bar was nog wat leven, daar zaten de kapitein en de Hwtk, dus konden we gelijk even kennis maken. Even later kwam ook de tweede stuurman de bar binnen, met wat teveel alcoholische versnaperingen achter de kiezen en die wilde de Hwtk op zijn gezicht timmeren. Had hij het maar gedaan, want dan had de Hwtk hem in kleine stukjes gebroken en waren we die tweede stuurman kwijt geweest, wat de gezelligheid aan boord enorm had verhoogd. Op 27 mei 1980 werden we aangemonsterd.

Daar in dat kapelletje deden de duikers hun schietgebedje en dan doken ze naar beneden, de spleet in. Zij liever dan ik.

Vertrek Acapulco

Zoals ik al zei had dit schip een vertelbare schroef en ook een as generator. Manoeuvreren gebeurde met de hoofdmotor op 80 omw./min. Op de brug, in het bedieningsconsole van de schroef, zaten twee gleuven. Als we de zeereis wilden beginnen moesten ze op de brug de spoed iets terugnemen zodat ze het hendel in de andere groef konden zetten en dan moesten ze de spoed verder terugnemen zodat wij, beneden, het aantal omwentelingen konden opvoeren naar 120. Daarvoor moesten we door een kritisch toerental. Helaas ging dit niet altijd goed. Meestal werd het hendel, na in de "zee" gleuf gezet te zijn weer naar voren geduwd en dan kregen wij de motor niet door het kritische gebied heen. Dus dan moest je weer naar de brug bellen dat ze het hendel naar ACHTEREN moesten doen. Dan konden we doorgaan met het opvoeren van de motor. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat het, gedurende de tijd dat ik aan boord zat, ook wel een paar maal in één keer goed is gegaan.

aankomst San Lorenzo, Guatemala

Punta Arenas, Costa Rica

achter de bulb aan naar de volgende bestemming.

Een 7 cilinder motor en een vierbladige schroef brachten nogal wat trillingen met zich mee. Daarom stond er in diverse hutten een "klimpaal" om het gerammel wat te verminderen.

Panama City

We hadden bij Panama voor anker gelegen en zouden de volgende dag door het Panama kanaal gaan. In panama zouden de derde en vierde wtk vervangen worden door twee andere. Hoewel de namen wel bekend waren was niet bekend of ze met de N-schepen bekend waren. We zouden in Colon ook gaan bunkeren dus het kon wel eens een drukke dag worden, dus ik ben vroeg gaan slapen. Zoals ik gisteren al schreef, het werd donker en alarmen begonnen te loeien. Het staartlager van de bijstaande generator had het begeven, de rotor had op de stator aangelopen, dus het was een zooitje. We hadden dus twee hulpmotoren en generatoren. De ene hulpmotor was net overhaald en de andere was dringend nodig. Hier en daar droop er koelwater uit, dus een beetje gammel was die hulpmotor wel. Volgens de wet van Murphy zou dus de generator achter de goede hulpmotor nu defect zijn en dat was ook zo! We hebben de boel weer opgestart en de hwtk is maar eens met Rotterdam gaan bellen.

Panama Kanaal

Het was wat billenknijpen om het Panama kanaal te doorkruisen met één wrakke hulpmotor, maar we hebben het gered.

Panama Kanaal
Het is druk in de sluizen

Panama kanaal
We zijn er nu weer doorheen

op weg naar Fortaleza, varend langs Bonaire

de haven van Fortaleza

onderweg van Fortaleza naar Rio de Janeiro via Ilheus

Een andere kijk op Rio de Janeiro

Vertrek Rio de Janeiro na nog een rondje langs de Copacabana, op weg naar Santos

De Chinezen hadden in Zuid Amerika een paar hondjes gekocht. Die zaten ergens in een toilet opgesloten en kregen rijst met sambal te eten. De hwtk vond ze en heeft ze meegenomen, wel wetend dat ze in Hong Kong terug gegeven moesten worden, maar dan hadden ze tot die tijd tenminste een goed leven. Twee reutjes en een teefje. Mijn vrouw zou voor het teefje, Boefje, zorgen en de hwtk nam de twee reuen. De ene reu had nogal een Overbite en werd Centenbakkie gedoopt, de andere reu had kennelijk een wat zwakke blaas want die werd Zeikertje genoemd.

Singapore
We hebben Singapore weer gevonden. Hier kregen we een nieuwe kapitein, dus de nautische dienst aan boord moest weer een stapje terug doen en hun oude rang weer innemen.

Hong Kong

Kobe vanaf Mount Maya, maar het kan ook Mount Rokko zijn

Kobe, met een kabelbaan de bergen in
Onze tweede stuurman ging met verlof in Japan. Hij had het zo bont gemaakt bij de Chinezen en zoveel gezichtsverlies geleden dat niemand ook maar een vinger uitstak om hem te helpen zijn bagage van boord te krijgen.

Kobe
Intussen waren we al weer op weg naar Mexico. We hadden inmiddels ook een nieuwe hwtk waar ik vroeger mee had gevaren toen hij nog 3e wtk/electricien was. We hadden nu de tijd om onze wrakke hulpmotor volledig te overhalen. Als je van de Far East naar Mexico vaart kom je over de datumgrens. Dat gebeurde op een zondag, maar de staf had besloten om maar net te doen alsof dat een maandag was. Dus twee werkdagen in plaats van twee rustdagen, want dat was beter voor de maatschappij, zeiden ze. Daar was ik het absoluut niet mee eens. Als het lot van de maatschappij af hangt van twee zondagen achter elkaar of twee maandagen, dan zouden we allemaal binnenkort wel werkeloos zijn en dat zei ik ook. Maar dat hielp niets. Stom gedoe!

We gingen weer langs de midden Amerika kust, door het Panama kanaal en op naar Rio de Janeiro, waar de eerste stuurman, mijn vrouw en ik met verlof zouden gaan. Mijn opvolger was aan boord, de zaak was overgedragen, maar toen besloot onze Chinese bemanning voor ons een afscheidsfeestje te houden. Dus, iedereen die vrij was werd verzocht die avond in een dure nachtclub aan de Copacabana te verschijnen. Toen we daar aankwamen bleek dat de club in andere handen was overgegaan en nu een sexclub was geworden met live shows etc. Dat was niet helemaal zoals onze bemanning zich had voorgesteld en dat was dus ook een flink gezichtsverlies. Dus werden twee Chinezen er op uitgestuurd en even later kwamen ze ons vertellen dat we ergens anders heen zouden gaan. Daar hadden we eigenlijk helemaal geen zin meer in, maar je moet Chinezen ook de gelegenheid geven hun gezicht te redden. We kwamen uiteindelijk terecht in de Subway, een club dicht bij de haven op loopafstand van het schip. De aanwezige clientèle was vriendelijk doch dringend verzocht op te krassen maar de meisjes mochten blijven. China had de hele tent afgehuurd en er waren dus alleen mensen van het schip en de aanwezige dames. En dat is best een aardig feestje geworden, maar 's morgens om een uur of vier zijn mijn vrouw en ik afgetaaid, we moesten die dag tenslotte nog vliegen. Die middag werden we opgehaald, op een zaterdag, de bootsman zorgde voor de bagage van mijn vrouw en mij, de stuurman moest er zelf maar voor zorgen. Hij had het een beetje te bont gemaakt gedurende zijn verblijf aan boord. Hij was dus ook niet uitgenodigd voor het feest. En op 26 - 10 - 1980 begon de reis van Rio de Janeiro naar Nederland via Parijs. Helaas had ik geen foto's meer over.